Η καμπάνια «Σώστε την πατρίδα του Αριστοτέλη και την πύλη του Αγίου Όρους» καλεί τους πολίτες όλου του κόσμου να ενώσουν τη φωνή τους στην κατακραυγή εναντίον της ανάπτυξης νέων μεταλλευτικών δραστηριοτήτων, εγκατάστασης βαριάς βιομηχανίας χρυσού, χημικών παραπροϊόντων και λιμνών τοξικών αποβλήτων, στην Ιερή γη του φιλοσόφου Αριστοτέλη, που είναι ταυτοχρόνως η φυσική Πύλη του Αγίου Όρους. Εδώ, οι κυβερνήσεις του ελληνικού κράτους παραχώρησαν 317.000 στρέμματα στις μεταλλευτικές εταιρείες, που επιδιώκουν να μετατρέψουν μια περιοχή με εξαιρετική οικολογική αξία, σ’ ένα απέραντο μεταλλευτικό κέντρο. Πρόθεσή τους είναι να δημιουργήσουν αλλεπάλληλες επιφανειακές και υπόγειες εξορύξεις, να εγκαταστήσουν χημικές βιομηχανίες θειικού οξέος, μεταλλουργίες παραγωγής χρυσού, χαλκού, αργύρου και άλλων μετάλλων, να χωροθετήσουν στο αρχέγονο δάσος τεράστιες λίμνες τοξικών αποβλήτων. Εάν αυτό επιτραπεί, το αποτέλεσμα θα είναι μια μη αναστρέψιμη οικολογική και πολιτιστική καταστροφή του τόπου, με δάση και νερά γεμάτα από τοξικά απόβλητα, μια θάλασσα μολυσμένη από βαρέα μέταλλα, τον αέρα με σκόνη επικίνδυνων αιωρούμενων σωματιδίων και όξινη βροχή, ενώ θα αποστραγγιστούν τα τεράστια αποθέματα νερού. Άνθρωποι από τα τέσσερα σημεία της γης, που δοκίμασαν τις επιπτώσεις της μεταλλουργίας χρυσού, συμβουλεύουν ότι «Η μόνη λύση για να αντιμετωπιστούν οι συνέπειές της, είναι να μην επιτραπεί η εγκατάστασή της». Με την καμπάνια «Σώστε την πατρίδα του Αριστοτέλη και την πύλη του Αγίου Όρους» οι κάτοικοι και οι φορείς ζητούν να υπογράψετε για:
• Να σταματήσει διά παντός κάθε προσπάθεια αδειοδότησης νέων μεταλλευτικών δραστηριοτήτων και μεταλλουργίας χρυσού. • Να αποχαρακτηριστεί διά νόμου η περιοχή ως «μεταλλευτική». • Να ενταχθεί η περιοχή σε προγράμματα αποκατάστασης του περιβάλλοντος από τη μακραίωνη μεταλλευτική δραστηριότητα, γεγονός που θα απασχολήσει εκατοντάδες εργαζομένους γιά πολλές δεκαετίες, ως αντιστάθμισμα στις πρόσκαιρες θέσεις που υπόσχονται οι μεταλλευτικές εταιρείες.
Η χρυσή κληρονομιά της Πατρίδας του Αριστοτέλη και του Αγίου Όρους ανήκει στην οικουμένη. Δεν είναι δυνατόν να επιδιώκουν να τη θάψουν κάτω από εκατομμύρια τόνους τοξικά απόβλητα, κι εμείς να σιωπούμε!
ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ
Κυριακή 13 Φεβρουαρίου, 11 πμ, στο Πολιτιστικό Κέντρο Αρναίας
«Μεταλλεία και Μεταλλουργία Χρυσού: Εργαλεία Ανάπτυξης ή
Θανάσιμη Απειλή για το Περιβάλλον και τη Βιώσιμη Ανάπτυξη;»
Πρόγραμμα
Συντονιστής: Χαράλαμπος Λαζαρίδης, Καθηγητής Μηχανικής Τροφίμων, Γεωπονική Σχολή ΑΠΘ
Εισηγήσεις
• «Δραστηριότητες, Μεγέθη και Τεχνικά Στοιχεία -Αιτίες για Πρόκληση μη Αναστρέψιμων
Βλαβών στο Περιβάλλον», Νικόλαος Μοσχούδης, Χημικός Μηχανικός, Επιστημονικός Συνεργάτης, Πολυτεχνική Σχολή ΑΠΘ.
• «Επιπτώσεις στο Περιβάλλον από Μεταλλευτικές Δραστηριότητες – Αειφόρος Ανάπτυξη σε Ορεινές Περιοχές», Θεοχάρης Ζάγκας, Αν. Καθηγητής, Σχολή Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος ΑΠΘ -Πρόεδρος Ελληνικής Δασολογικής Εταιρείας.
• «Επιπτώσεις από τη Μεταλλευτική Δραστηριότητα στους Υδατικούς Πόρους της Περιοχής και Βιώσιμη Διαχείρισή τους», Νικόλαος Θεοδοσίου, Επ. Καθηγητής, Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών ΑΠΘ, Τομέας Υδραυλικής και Τεχνικής Περιβάλλοντος.
• «Επιπτώσεις στην Υγεία των Κατοίκων από Μεταλλευτικές και Μεταλλουργικές
• «Οικονομικά Στοιχεία της Επένδυσης – Επιπτώσεις στην Οικονομική/Κοινωνική Ζωή του Τόπου -Όραμα για μια Άλλη Ανάπτυξη», Ιωάννης Κοσμαράς, Οικονομολόγος και Ιωάννης Μίχος, Οικονομολόγος.
Παρεμβάσεις - Συζήτηση
Θα γίνουν παρεμβάσεις από φορείς και επιστήμονες συναφών στο αντικείμενο και όποιον πολίτη, θεσμικό πρόσωπο ή εκπρόσωπο φορέα επιθυμεί να παρέμβει. Θα ακολουθήσει συζήτηση.
Την εκδήλωση διοργανώνουν οι «Ενεργοί Πολίτες Δημοτικής Ενότητας Αρναίας»πιστεύοντας ότι ο Ενημερωμένος πολίτης είναι Υπεύθυνος και Ενεργός πολίτης και με την προσδοκία ότι θα δοθούν απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα:
«μπορούμε να ζήσουμε χωρίς υγιές περιβάλλον;»
«είναι τα μεταλλεία λύση ή πρόβλημα στην ανάπτυξη και στην απασχόληση;»
«σε ποιες εναλλακτικές μορφές ανάπτυξης μπορούμε και πρέπει να στηριχθούμε;»
Οι Βαρδινογιάννηδες της ΕΛΜΙΝ προχώρησαν σε μηνύσεις και διώξεις στελεχών των δασικών υπηρεσιών και των περιβαλλοντικών οργανώσεων, που αντιστέκονται στις παρανομίες τους.
Ας μην επιτρέψουμε να καταστραφεί ο Εθνικός Δρυμός της Οίτης
Στην παρακάτω διεύθυνση υπογράφουμε επιστολή στην Υπουργό Περιβάλλοντος, για να σταματήσει την παράνομη μεταλλευτική δραστηριότητα στον Εθνικό Δρυμό Οίτης και να σταματήσουν οι διώξεις των ενεργών πολιτών:
ΥΓ:Ο Πρωθυπουργός και οι υπουργοί του προσπαθούν να πουλήσουν - καταστρέψουν κάθε γωνιά της χώρας προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των εντολέων τους. Ας τους σταματήσουμε!
Με το κείμενό μου αυτό θα ήθελα αφού σας ευχηθώ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!! να θυμηθώ μαζί σας τα δικά μας κάλαντα.
Τα Χριστούγεννα στην Ιερισσό ήταν τρανή γιορτή Λίγο οι κούνιες σε κάθε γειτονιά, λίγο «του γρούνj στου κατώι μι του πουτσουφούσκj», όλο το χωριό ζούσε σ’ ένα ξένοιαστο πανηγύρι Αγρότες, υλοτόμοι και ναυτικοί, λόγω χειμώνα κυρίως, χαλάρωναν απ’ την πολλή δουλειά και γέμιζαν τα σπίτια και τα καφενεία «μι ρακιά, κρασά, τζγαρίδις, παστό, γλυκάδια κι τραγούδια»
«Δυο πουλάκια ναγαπιόνουνταν σι ξένου μαχαλά …»
Τα παιδιά είτε με καλό είτε με κακό καιρό όλη τη μέρα έξω απ’ το σπίτι, πάνω κάτω τις γειτονιές με παιχνίδια και ζημιές. Ώσπου έρχονταν η παραμονή των Χριστουγέννων. Τότε μετά το μεσημεριανό έβαζαν τα καλά τους και «Καληνησπέραν Άρχοντες ….» από σπίτι σε σπίτι μέχρι που νύχτωνε.
Τα κάλαντα των Χριστουγέννων στην Ιερισσό, απ’ όσο θυμάμαι, δεν είχαν τίποτα διαφορετικό στο στίχο αλλά και στη μουσική απ’ αυτά που φέρονται ακόμα και σήμερα ως «τυπικά Ελληνικά κάλαντα».
Τα κάλαντα όμως της Πρωτοχρονιάς ήταν πολύ ιδιαίτερα.
Απ’ τη Δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων και μετά, τα μεγαλύτερα σε ηλικία αγόρια φρόντιζαν να βρουν μερικά κομμάτια λαμαρίνα, συνήθως από χαλασμένους ντενεκέδες. Αφού τα ίσιωναν και τα συμμάζευαν, πετώντας τα «σκουριάρκα», τα χρησιμοποιούσαν ως επένδυση στο υποτυπώδες ξύλινο σκαρί, που καλώς – κακώς είχαν κατασκευάσει. Έβαζαν λοιπόν κατάρτι με σημαία, αρμάτωναν τα ξάρτια με μικρές πολύχρωμες λωρίδες χαρτιού, και το εσωτερικά κοίλο και άδειο καράβι ήταν έτοιμο να δεχτεί τα καλούδια απ’ τις νοικοκυρές, την Πρωτοχρονιά.
Το πρωί λοιπόν της Πρωτοχρονιάς, μετά τη μαραθώνια λειτουργία του Αγίου Βασιλείου, εμφανίζονταν στις πόρτες των σπιτιών κουνώντας το καραβάκι τους ρυθμικά και τραγουδούσαν:
Αρχιμηνιάάά
Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά
Ψηλή μου δέέέ
Ψηλή μου δεντρολιβανιά
Κι άάάρχή κι αρχή καλός μας χρόνος
Εεεκκλησιά εκκλησιά μετάγει ο χρόνος (όλοι όμως έλεγαν και καταλάβαιναν «Εκκλησιά μετ’ άγιος χρόνος»
Ο λόγος που έγραψα το παραπάνω, δεν είναι για να αναφέρω τους στίχους, αλλά τη μουσική, η οποία γίνεται ελαφρά αντιληπτή αν δούμε τον τονισμό.Ο ιδιαίτερος τονισμός της Ιερισσιώτικης «Αρχιμηνιάς» οδηγεί, όπως είναι λογικό, σε μια ξεχωριστή μοναδική μελωδία, που πιθανά του χρόνου αν είμαι καλύτερα προετοιμασμένος να τη μεταφέρω ηχογραφημένη ή γραμμένη με σημεία μουσικής στίξης
Χαρακτηριστικό βέβαια ήταν και το τέλειωμα – απειλή προς τη δέσποινα του σπιτιού, αν δεν άνοιγε την πόρτα να προσφέρει τα δέοντα:
Δώσι μι κυρά καρύδια,
μη σι σπάσ’ τα κιραμίδια
Για τα κορίτσια τα πράγματα ήταν πιο απλά. Έβαζαν τα καλά τους και έβγαιναν στο σεργιάνι κρατώντας το «χαρτί» στο οποίο είχαν γραμμένο το πολύπλοκο: «Βασίλειος Αθαυμαστός (ο θαυμαστός)» Πρόκειται για τα ιδιαίτερα κάλαντα του Αγίου Βασιλείου, που στις πρώτες τους στροφές απαντώνται μόνο στην Ιερισσό.
Τα κορίτσια ήταν πιο τυχερά, όχι μόνο γιατί τα έβαζαν μέσα στα σπίτια, οπότε και ζεσταίνονταν μιας και έλεγαν τα «ιερά» κάλαντα κάτω απ’ το εικονοστάσι, αλλά και γιατί επειδή ήταν ήδη μέσα, είχαν σίγουρο το μπαξίσι.
Τα πιο ιδιαίτερα κάλαντα όμως της Ιερισσού, ήταν αυτά που έλεγαν τα πολύ μικρά παιδιά. Αυτά, συνοδευόμενα από μεγαλύτερους, με ένα κλωνάρι ελιάς, χτυπούσαν τις πόρτες των σπιτιών τραγουδώντας – απαγγέλλοντας:
Βάγια, Βάγια Κόλιντα
Για ΚαραΒασίλια
Χίλια αρνούδια
Χίλια κατσκούδια
Χίλια μτζούρια στάρ
Τα ιδιαίτερα αυτά Κόλιντα της Ιερισσού, μαρτυρούν την ιστορική σύνδεση της περιοχής με τους αιώνες, μεταφέροντας νόστιμα γλωσσικά καλούδια από πολύ παλιά.
Αλλά ας προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε ελεύθερα το παραπάνω κείμενο, ανιχνεύοντας προσεχτικά το πιθανό νόημα των λέξεων:
Βάγια:Πιθανόν να απευθύνεται στη «Βάγια του σπιτιού»,την από την εποχή του Ομήρου[1] αρχιοικονόμο. Γιατί αναφορά στη «Βάγια του σπιτιού» έχουμε και στα Κρητικά κάλαντα[2]
Πιθανόν όμως να μην είναι «η Βάγια» αλλά «τα βάγια» τα κλαριά δηλαδή της δάφνης που συνόδευαν τα κλαδιά της ελιάς, όταν ψέλνονταν τα κάλαντα στην αρχαιότητα[3]
Κόλιντα: Όπως και η λέξη «Κάλαντα» αποτελούν Παραφθορά της λέξης calenda (βλ. υποσημ: 3)
για ΚαραΒασίλια: ΚαραΒασίλης ήταν ο μαύρος Βασίλης, ο μαυροντυμένος Άγιος Βασίλης της Ορθοδοξίας.
Αρνούδια, κατσκούδια: Αρνάκια, κατσικάκια
Μτζούρια: Τα «μουτζούρια» ήταν υποδιαίρεση του «μοδίου[4]»
Άρα σε ελεύθερη απόδοση τα «Βάγια Βάγια Κόλιντα» έχουν ως εξής:
Βάγια μου Βάγια μου (σου τραγουδώ τα) Κόλιντα
Για τον Μαύρο Βασίλη (τον Άγιο Βασίλη)
(Και σου εύχομαι να αποκτήσεις ή να έχεις)
Χίλια αρνάκια, χίλια κατσικάκια
Χίλια μουτζούρια σιτάρι
Μι τούτα κι μι κείνα πέρασι κι αυτός η χρόνους. Να είστι ούλνjοι καλά κι άλλου κακό να μη μας βρει!
[1]«Φώναξε την Ευρύκλεια, Τηλέμαχε, τη Βάγια που θέλω κάτι να της πω, που το ‘χω μες στο νου μου». Έτσι είπε, κι ο Τηλέμαχος του κάνει ευτύς το λόγο, κι αφού την πόρτα χτύπησε της βάγιας φώναξε έτσι «Βάγια μου, σήκω κι έλα εδώ, που σ' όλες μας τις δούλες που στο παλάτι βρίσκονται, παλιά επιστάτρα εσύ είσαι. Λέει να ’ρθεις ο πατέρας μου να σου μιλήσει κάτι».
[2]Είπαμε δα για την κερά ας πούμε για τη βάγια άψε βαγίτσα το κερί, άψε και το διπλέρι και κάτσε και ντουσούντισε ήντα θα μας εφέρεις.
[3]Τα κάλαντα είναι από τις λίγες παραδόσεις που συνεχίζονται μέχρι και σήμερα στον ίδιο βαθμό από τα παιδιά- με το αζημίωτο βέβαια. Η λέξη κάλαντα προέρχεται από τη λατινική "calenda", που σημαίνει αρχή του μήνα, νουμηνία και τραγουδιόνταν στην αρχή του μήνα, ενώ που διαμορφώθηκε από το ελληνικό ρήμα καλώ. Το έθιμο αυτό προϋπήρχε στην Ελλάδα, πριν από την Ρώμη. Τα παιδιά κρατούσαν ένα κλαδί ελιάς ή δάφνης, στολισμένο με καρπούς και άσπρο μαλλί (η λεγόμενη ειρεσιώνη, από το έριο = μαλλί), γύριζαν και τραγουδούσαν και τους έδιναν δώρα. Μετά, πήρε το έθιμο αυτό και η Ρώμη.
[4] Ο μόδιος αναφέρεται από τους Ορφικούς (1400 π.Χ), και από τον Ομηρο.
Ακόμη ο μόδιος αναφέρεται και στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο - ε 14-19.
Το μόδιο, μόδι, μόδια, ήταν μέτρο χωρητικότητας (δημητριακών, ελιών κλπ).
Ποιο συγκεκριμένα το μόδι ήταν:
Χανιά: Μέτρο σιτηρών και ξηρών γενικά, ίσο με 8,75 λίτρα.
Λέσβος: Μονάδα μέτρησης ελαιοπαραγωγής, ίσο με 500 οκάδες ελιές.
Χίος: Μέτρο υγρών και γεννημάτων .
Ηταν επίσης μέτρο επιφανείας, του οποίου η αξία μπορεί να διαφέρει πάρα πολύ από τόπο σε τόπο. Κατά μία εκδοχή, ένας μόδιος γης ήταν η έκταση που μπορούσε να σπαρθεί με ένα μόδιο σιταριού. Κατ άλλη εκδοχή το μόδι σαν μέτρο επιφανείας, με την υποδιαίρεσή του έχει ως εξής: ένα μόδι ίσο με 8 μουτζούρια ή 3200 τ. οργιές ή 5856 τ.μ.
Συνήθως ο μόδιος γης βρίσκεται περίπου 940 τετρ. μέτρα. Οσο και το μήκος της βραχονησίδας Μόδι.
Πάει καιρός απ’ την τελευταία ανάρτηση, πάνω από 50 μέρες (μήνας μι φανjκαν!).
Οι λόγοι της απουσίας μου ήταν πολλοί। Αρκετοί δε χωράνε στη σημερινή αναφορά, κάποιοι όμως αποτελούν «αιτίαν και αφορμήν» της.
Όπως σχεδόν κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, βεβιασμένα και φορτωμένα, δε μπόρεσα να ζήσω την Ιερισσό μου, όπως της αρμόζει και όπως επιθυμώ. Ίσως όμως, αυτό να αποτελεί και ένα δίχτυ προστασίας της όμορφης εικόνας που έχω στο μυαλό μου. Γιατί είναι τόσα πολλά αυτά που την απειλούν που ό,τι και να πιάσεις είναι αδύνατο να μη «σε πάρει από κάτω»...
Η κάτω Ιερισσός που όσο πάει θυμίζει όλο και πιο έντονα Ν. Καλλικράτεια στα χειρότερά της;
Οι νέοι Ιερισσιώτες,που μέρα με τη μέρα, όλο και περισσότεροι ανακαλύπτουν τις παράξενες πύλες των παραισθησιογόνων, ακολουθώντας με άλλο τρόπο το οινοπνευματώδες «παλικαρίσιο» παράδειγμα των νεόπλουτων γονιών τους;
Ο μέσος συμπατριώτης μας που ενδιαφέρεται μόνο να πουλήσει τη γη του, για να’ χει βενζίνη για τη Μπεμβέ για άλλα 10 χρόνια;
Η εμφανής διάρρηξη του κοινωνικού ιστού, η έλλειψη αλληλεγγύης μεταξύ των συγχωριανών μας και ο αναδυόμενος κανιβαλισμός εν είδει επαγγελματικού ανταγωνισμού;
Οι εκπληκτικές «πολιτικές συζητήσεις» στη «Γωνία» και στ’ άλλα καφενεία, που αποδεικνύουν περίτρανα ότι τα τελευταία 50 χρόνια πολιτισμού δεν έχουν περάσει ποτέ απ’ την Ιερισσό; κι αν με κάποιο τρόποπέρασαν, μπήκαν στη μηχανή της τηλεϊσοπέδωσης και του Ελληναραδισμού και αποδόθηκαν στο τραπέζι με τα ούζα, σαν απόβλητα κόκαλα από ορκίνι, που δεν τα τρώνε ούτε οι γάτες;
Αλλά ακόμη κι αν όλα αυτά, τα θεωρείς γνωστά, μιας και δεν είναι η πρώτη φορά που τα ζεις, και τα έχεις δεχτεί ως μέρος ενός μολυσματικού φολκλόρ,υπάρχουν πράματα τα οποία σε κάνουν να αισθάνεσαι ξένος στην πατρίδα σου καιν’ αναρωτιέσαι: «Που έγινε το λάθος;»Γιατί πώς να δεχτείς αδιαμαρτύρητα, προς τον εαυτό σου κυρίως, το γεγονός ότι ο μέσος συγχωριανός σου δέχτηκε ως «δώρο» το άγαλμα που τοποθετήθηκε μπροστά στο πολιτιστικό κέντρο;
Για να γίνει πιο κατανοητή η απορία μου θα αναλύσω το σκεπτικό μου:
Όποιος έχει ταξιδέψει στη Βόρεια Ευρώπη θα είναι συνηθισμένος σε θεάματα αυτού του τύπου. Αγάλματα σαν αυτό, με τη θεματολογία τους και κυρίως το ύψος τους, υπάρχουν σε πάρα πολλές πλατείες των μεγαλουπόλεων της Ευρώπης για να θυμίζουν
κάποια «Ιστορική Νίκη». Συνηθιζότανε απ’ τα αρχαία χρόνια, τις ένδοξες στιγμές τους, οι λαοί, να τις θυμούνται με κάτι τέτοια αγάλματα, που έστηναν σε κεντρικά σημεία των μεγαλουπόλεών τους ώστε ως μεγάλα και τρανά «έργα τέχνης» να διδάσκουν με την παρουσία τους.Ο μεγάλος όγκος τους δίδασκε τη δύναμη και η θεματολογία συνήθωςπεριστρεφόταν γύρω από έννοιες όπως «Υπεροχή της φυλής μας», «Νίκη του στρατού μας» και άλλα τέτοια όμορφα Σ’ αυτές τις κατασκευές οι Έλληνες δώσαμε πολύ εύγλωττα τον τίτλο «Μνημείο», ίσως γιατί όπου υπάρχουν, υπάρχουν για να θυμίζουν κάτι.
Κι εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα να κατακλύζουν το μυαλό μου.
Τι θυμίζει άραγε το μνημείο* ή προς τιμήν ποιού ιστορικού μας προσώπου έχει τοποθετηθεί στο κέντρο του χωριού μας;
Στις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες των επιβλητικών κτιρίων, έχει ένα νόημα να είναι τόσο ψηλά τα μνημεία – αγάλματα – στήλες,γιατί αλλιώς ο αρχιτεκτονικός περίγυρος θα μείωνε την όποια αξία επεδίωκε να δώσει ο δημιουργός τους. Στην Ιερισσό των μονοκατοικιών ή άντε των τριώροφων κτισμάτων, ποιός ο λόγος μιας τόσο ψηλής στήλης ; Παραβλέπω τις κακοήθειες τύπου «Αφού κατέκτησανοι «Ρώσοι» με το μαύρο χρήμα τους, τη Χαλκιδική, έβαλαν και την επινίκια στήλη» και αναρωτιέμαι για την έλλειψη στοιχειώδους αισθητικής σύνδεσηςαυτού του επικού μενίρμε την έννοια ΤΕΧΝΗ, αλλά κυρίως με τον περιβάλλοντα χώρο των πλατειών του κέντρου, μιας καθ’ όλα λυρικής και Διονυσιακής πολίχνης όπως είναι η Ιερισσός.
Φυσικά ανάμεσα στα πράματα που σε κάνουν να απορείς για τοτι πήγε στραβά στην πατρίδα σου είναι και η πολιτική κατάσταση λίγο πριν τις Δημοτικές εκλογές. Η τραγελαφικήυποψηφιότητα του υποταχτικού των χρυσοθήρων Πάχτα θα μπορούσε να προκαλεί θυμηδία αν δεν εύρισκε ευήκοα ώτα , ηδε θρασεία υποψηφιότητα Βλαχόπουλου θα έπρεπε ήδη να έχεικαλυφθεί απ’ την οσμή θυμιάματος. Όσο για τους ανήσυχους πολίτες του Δήμου μας, στους περισσότερους απ’ τους οποίους αναγνωρίζω το ειλικρινές ενδιαφέρον για το περιβάλλον της περιοχής μας, θα ήθελα να τους υποβάλλω την παρακάτω ερώτηση: Αν ο Ευθυμίου αποτελεί την απάντηση. Ποια είναι ακριβώς η ερώτηση;
*μνημείοουδέτερο
το γλυπτό, η στήλη, η αρχιτεκτονική κατασκευή που δημιουργείται προς τιμή ενός προσώπου που έχει πεθάνει ή για να θυμίζει κάποιο σημαντικό γεγονός
Ενώ στην Ιερισσό, τα προβλήματα στο χώρο της υγείας παραμένουν άλυτα, απ’ την εποχή του μικρού χωριού που ξεγελιόταν με τον γιατρό Μαρίνο. Ενώ στην Ελλάδα, η δημόσια υγεία απαξιώνεται και ξεπουλιέται στους ιδιώτες. Στη Γερακαρού, στο Βασιλούδι, αλλά και σ’ ολόκληρη την περιοχή τριγύρω δυο γιατροί ο Μάνος και ο Δημήτρης, τιμώντας τον όρκο στον Ιπποκράτη, ασκούν το λειτούργημά τους, εδώ και δέκα χρόνια, με τρόπο υποδειγματικό. Η ανταμοιβή τους απ’ το κράτος και τις υπηρεσίες υγείας είναι συνεχή κωλύματα στην εργασία τους, συνεχή προβλήματα και στο τέλος απομάκρυνση απ’ τη θέση τους . Αλλά ας αφήσουμε τους κατοίκους της περιοχής να μας μιλήσουν, για το θέμα.
Λοιπόν η Ιστορία έχει ως εξής: Τη Δευτέρα 28 Ιουνίου ήρθαν στο ιατρείο της Γερακαρούς δύο διαταγές από το Διοικητή της 4ης ΥΠΕ. Η μία έστελνε τον Μάνο στο ιατρείο των Δουμπιών (υπάγεται στο Κ.Υγ. Ζαγκλιβερίου) με μετακίνηση για 3 μήνες και η άλλη ενέτασσε το Δημήτρη στο πρόγραμμα εφημεριών του Αεροδρομίου (όχι μην πάει το μυαλό σας μακριά, στο αεροδρόμιο Θεσσαλονίκης τον στείλανε). Η πρώτη μετακίνηση είχε ως δικαιολογία την μετακίνηση της Ιατρού των Δουμπιών στο Κ.Υγ. Ζαγκλιβερίου λόγω "προσωπικών προβλημάτων"!!!, η δεύτερη μετακίνηση είχε ως δικαιολογία τις ανάγκες του αεροδρομίου, οι οποίες ήταν τόσο μεγάλες ώστε ακόμα και ο υπεύθυνος Διευθυντής δεν ήξερε τίποτα για αυτές!
Στο στόχαστρο είναι ο Αγώνας
Γιατί δε σταματάνε να κυνηγάνε το Ιατρείο μας; Γιατί όλοι θέλουν να διώξουν τους Γιατρούς μας από τη Γερακαρού; Τη μία Διευθυντής του Κέντρου Υγείας με τους κολαούζους του, την άλλη ο ΔΥΠΕάρχης της προηγούμενης κυβέρνησης, τώρα ο ΔΥΠΕάρχης της τωρινής κυβέρνησης, ή να μην ξεχάσουμε το Διευθυντή του Κ.Υγ. Μαδύτου, καθώς και τον πολυχρονεμένο μας Δήμαρχο που νόμιζε ότι μπορούσε να μας κλειδώσει έξω από το Ιατρείο. Τι ζητάνε όλοι αυτοί; Γίνονται και αλλού τέτοια πράγματα; Κυνηγάνε και αλλού τους Γιατρούς των Περιφερικών Ιατρείων έτσι; Τι έφταιξαν οι δύο γιατροί της Γερακαρούς; Τι φταίξανε οι κάτοικοι της Γερακαρούς που τα τραβάνε όλα αυτά; Κάνουν κάτι λάθος;
τι έκαναν:
Ας δούμε πρώτα μήπως έκαναν κάτι κακό οι γιατροί μας. Μία φορά το μήνα σε κάθε χωριό παίρνουν αίματα από τους πιο ταλαιπωρημένους ασθενείς. Οργάνωσαν τα ιατρεία και στα τρία χωριά, καταφέρνοντας να είναι τα πιο άρτια εξοπλισμένα ιατρεία της ευρύτερης περιοχής. Συντέλεσαν στη δημιουργία του «Συλλόγου Φίλων του Ιατρείου» και συνεργάζονται άριστα μαζί του για τον εξοπλισμό του Ιατρείου. Δημιούργησαν τα ραντεβού στα ιατρεία με αποτέλεσμα να μειωθεί στο ελάχιστο ο χρόνος αναμονής, να μπορούν να εξετασθούν ακόμα και όσοι έχουν δουλειές και δεν μπορούν να περιμένουν με τις ώρες και επίσης να αυξηθεί ο αριθμός των εξεταζόμενων κατοίκων. Μετέτρεψαν τα Ιατρεία από κέντρα συνταγογράφησης σε κανονικά ιατρεία όπου μπορείς να εξετασθείς και να κάνεις δωρεάν όλες τις εξετάσεις. Συντέλεσαν στο να έχουν κάνει μαστογραφία, τεστ παπ, μέτρηση για την οστεοπόρωση οι περισσότερες (αν όχι όλες) από τις γυναίκες που το χρειάζονται, μέτρηση για τον προστάτη οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) από τους άντρες πάνω από κάποια ηλικία, γενικές εξετάσεις τακτικότατα όλοι όσοι χρειάζονται. Καμπύλη σακχάρου, σπιρομέτρηση, 24ωρη καταγραφή της Αρτηριακής πίεσης, υπέρηχο καρδιάς, ακτινολογικό έλεγχο και υπέρηχο σε όλους όσους το χρειάστηκαν. Κατ' οίκον νοσηλεία σε δεκάδες ανήμπορους να επισκεφτούν το ιατρείο, εμβολιασμοί τακτικοί σε όλα τα ιατρεία. Παρακολούθηση των ασθενών ακόμα και κατά τη νοσηλεία τους στα Νοσοκομεία!
Αγωνίστηκαν μαζί μας για να έχουμε μια φορά την εβδομάδα μαμή στη Γερακαρού. Συμμετείχαν στον αγώνα που δόθηκε για να έρθουν επισκέπτες γιατροί στο Κ.Υγ. Ζαγκλιβερίου (όταν για μεγάλο χρονικό διάστημα τους είχαν εξαφανίσει), για να υπάρχουν μηχανήματα και να λειτουργεί το μικροβιολογικό αξιόπιστα όλο το χρόνο, συμμετείχαν στη Σύσκεψη που έδωσε όλους αυτούς τους αγώνες και διώχτηκαν γι' αυτούς, συντέλεσαν στο να μη γίνεται η εφημερία με ένα μόνο ειδικό και ειδικευόμενο! Πάλεψαν μαζί μας για την προσωρινή αναπλήρωση των δύο συνταξιοδοτημένων Παιδιάτρων και για την κατά το δυνατόν συντομότερη αναπλήρωσή τους.
κόστος
Μήπως τους κυνηγάνε επειδή κάποια από αυτά που κάνουν κοστίζουν ακριβά και το κράτος δε χαλαλίζει τόσα για τους αγρότες; Σίγουρα αυτό παίζει το ρόλο του, όμως δεν αρκεί γιατί θα μπορούσαν απλά να μην τους τα δώσουν! Δε θα χρειαζόταν να τους διώξουν κιόλας!!!
τι δεν έκαναν:
Μήπως τους κυνηγάνε όχι για αυτά που έκαναν αλλά για κάτι που παρέλειψαν να κάνουν; Εδώ όντως η λίστα είναι μεγάλη:
παρέλειψαν να πάρουν φακελάκι,
να μας παραπέμψουν σε συνεργαζόμενους ιδιώτες,
να πάρουν μίζα από τα φάρμακα,
να μας πουλήσουν μούρη γιατρού,
να κρατήσουν απόσταση από τους ανθρώπους του χωριού.
Παρέλειψαν να μασήσουν τα λόγια τους,
να σκύψουν τη μέση στους από πάνω,
να τηρήσουν το «οικογενειακό κλίμα» και να διατηρήσουν μυστικά τα προβλήματα του Κ.Υγ. ώστε να ανταλλάξουν τη σιωπή τους με άλλα ωφελήματα!
στο στόχαστρο η σχέση.
Σίγουρα αυτά που έκαναν μαζί με αυτά που παρέλειψαν να κάνουν αποτελούν αιτία για διώξεις από την εξουσία, ειδικά σε περιόδους που προσπαθεί να περικόψει από τον τομέα της Περίθαλψης. Όμως δεν είναι αυτά ο κύριος λόγος. Αυτό που κοστίζει πιο πολύ είναι ότι υπάρχουν κάποιοι από τους κατοίκους των χωριών που όλα τα παραπάνω τα έχουν καταλάβει. Έχει δημιουργηθεί μια σχέση με κάποιους από αυτούς που γνωρίζουν όλα τα παραπάνω η οποία κοστίζει για την εξουσία όσο τίποτα παραπάνω. Κοστίζει γιατί διεκδικεί και μάλιστα με έναν τρόπο αδιαμεσολάβητο. Με έναν τρόπο έξω από παραδοσιακά «υπηρεσιακά αιτήματα», έξω από κομματικές, παραταξιακές, δημοσιογραφικές ή άλλες διαμεσολαβήσεις. Έχει δημιουργηθεί μια σχέση η οποία δεν παλεύεται ούτε και εξαγοράζεται, γιατί καταλαβαίνει από μόνη της ποιο είναι το συμφέρον της και το παλεύει με τα δικά της μέσα, τους δικούς της τρόπους, τις δικές της αποφάσεις. Μια σχέση που έχει οδηγήσει στους αγώνες του παρελθόντος για περίθαλψη, αγώνες ενάντια σε σκουπιδότοπους, ενάντια σε απολύσεις και θα δώσει και τους αγώνες του μέλλοντος. Μια σχέση που έχει καταλάβει μέσα από τις νίκες της, αλλά και τις ήττες της, ότι ο δρόμος του αδιαμεσολάβητου αγώνα, ο δρόμος του αγώνα που όλα αυτά τα χρόνια δίνουμε είναι ο μόνος που μπορεί να οδηγήσει σε έντιμες λύσεις. Μια σχέση που έχει καταλάβει ότι όταν μιλάνε για κρίση εννοούν το ίδιο που λέγανε όταν μιλούσαν για λιτότητα, ή για θυσίες και ότι όλα αυτά έχουν ως στόχο να χειροτερεύσουν ακόμα περισσότερο τη θέση κάποιων. Μιλώντας για την περίθαλψη, όταν μιλάνε για κρίση, στο στόχο έχουν τη Δημόσια περίθαλψη, την περίθαλψη αυτών που δεν κατέχουν. Μια σχέση που έχει καταλάβει ότι ακόμα και αυτό παλεύεται. Ότι δεν είναι μονόδρομος η αποδοχή των μέτρων που μας ετοιμάζουν!
Αυτή η σχέση αγώνα που έχει διαμορφωθεί είναι που τους πειράζει! Αυτή θέλουν να διαλύσουν και γι' αυτό μας κυνηγάνε. Για αυτό διώχνουν τους γιατρούς μας! Για να διαλυθεί αυτή η σχέση, για να ξεχαστεί. Για να γίνεται σωτήρας ο γιατρός που γράφει τα φάρμακα, ακόμα κι αν αυτό είναι το μόνο που μπορεί να κάνει (γιατρός ΚΑΠΗ, ειδικευόμενος ...
οι άλλοι
Υπάρχουν και οι άλλοι. Αυτοί που έχουν τη δυνατότητα να πάνε σε ιδιώτη γιατρό και θέλουν το ιατρείο μόνο για συνταγογράφηση! Αυτοί που, αδιαφορώντας για την ανάγκη των φτωχότερων συνανθρώπων τους και, καθώς το συμφέρον τους είναι να εξυπηρετούνται γρήγορα, στρέφονται κατά της λειτουργίας του ιατρείου όπως την είδαμε. Είναι αυτοί που μας λένε ότι είναι καλύτερα να έχουμε γιατρό ΚΑΠΗ, που μπορεί να γράφει μόνο φάρμακα στον ΟΓΑ, παρά τους γιατρούς που έχουμε και μπορούν να εξετάσουν και να γράψουν φάρμακα σε όλα τα ταμεία!
Αυτοί που είτε είναι φορείς εξουσίας, οπότε έχουν απειλούμενα συμφέροντα, είτε ανταλλάσουν τις υπηρεσίες τους με ανταλλάγματα από το Δήμαρχο ή όποιον άλλο διαθέτει εξουσία.
η Παρασκευή
Το ερώτημα τελικά δεν είναι τι έκαναν οι γιατροί μας! Αυτό είναι γνωστό 10 χρόνια τώρα. Το ερώτημα είναι αν θέλουμε ένα ιατρείο όπως το είδαμε ή ένα κέντρο συνταγογράφησης. Το ερώτημα είναι αν θέλουμε να διατηρήσουμε αυτήν τη σχέση ή όχι. Γιατί στο στόχαστρο είναι η σχέση. Αν τη διαλύσουν μετά θα είναι εύκολο να περάσουν ό,τι μέτρο θέλουν. Αυτήν πρέπει να διαφυλάξουμε. Όχι σα μια φιλική σχέση, όχι σα μια τυπική σχέση γιατρού αρρώστου, αλλά ως μια αδιαμεσολάβητη σχέση αγώνα!
Ο λόγος που δημιουργήθηκε αυτό το μπλογκ είναι πολυσύνθετος. Αν αρχίσω να αραδιάζω τα κομμάτια του, δεν θα ξέρω τι να πιάσω και πού να σταματήσω. Ένα είναι όμως σίγουρο, ότι φτιάχτηκε για να εκφράσει το φαντασιακό κομμάτι της Ιερισσού, όπως αυτό υπάρχει μέσα μου και ομορφαίνει το παρελθοντικό σκηνικό της ζωής μου.