Τρίτη 15 Μαρτίου 2011
Κυριακή 6 Μαρτίου 2011
Τρίτη 1 Μαρτίου 2011
Ο «Δράκουλας της Τρανσυλβανίας» και οι Δράκουλες της Ελλάδας
Της Σοφίας Βούλτεψη από την“ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ”
Διάλογο για την μείωση του δημοσίου χρέους ζητά και ξαναζητά ο υπουργός των Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου. Και διαμαρτύρεται και εκπλήσσεται και δυσφορεί επειδή η Νέα Δημοκρατία, το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προσέρχονται και δεν κάθονται στο τραπέζι του διαλόγου.
Κακώς δυσφορεί ο υπουργός. Δεν πρόκειται μόνο για γινάτι, αλλά για πολιτική στάση που ευλόγως κρατά η αντιπολίτευση. Πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι το πικρό ποτήρι θα το πιει μέχρι τέλους μόνη της η κυβέρνηση. Ένα πικρό ποτήρι που έχει καταλήξει σε δηλητηριώδες κοκτέιλ, καθώς έχουν προστεθεί σ’ αυτό και αρκετές σταγόνες εσωκομματικής αμφισβήτησης.
Και θα το πιει το πικρό αυτό ποτήρι όχι μόνο επειδή προεκλογικά έλεγαν πως είχαν στο τσεπάκι τους τη λύση. Όχι μόνο επειδή μέχρι τον Μάιο του 2010, οπότε και οδήγησαν τη χώρα στα αδιέξοδα του «μηχανισμού» και στα σαγόνια του ΔΝΤ, εξακολουθούσαν να δηλώνουν κάτοχοι της απόλυτης αλήθειας, επιμένοντας πως δεν υπήρχε άλλη λύση και πως αυτοί «δημιούργησαν από την αρχή έναν μηχανισμό για την σωτηρία της χώρας» – αυτό δεν διατυμπάνιζαν σε όλους τους τόνους;
Προφανώς τώρα αναζητούνται συνένοχοι. Και κάτι τέτοιο θα συνιστούσε πολιτική αυτοκτονία για όποιον θα το αποδεχόταν.
Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Ο κ. Παπακωνσταντίνου, η κυβέρνηση, αλλά και το σύνολο του πολιτικού συστήματος πρέπει να αντιληφθούν ότι ο λαός δεν είναι πλέον διατεθειμένος να ακούει όμορφα, στρογγυλεμένα λόγια και δήθεν συνεννοήσεις και συναινέσεις.
Πρέπει επίσης να αντιληφθούν ότι τα σκάνδαλα του παρελθόντος (που μας απασχολούν ακόμη και σήμερα με ρυθμό τουλάχιστον τριών ανά μήνα), καθώς και η απροθυμία για τιμωρία των υπευθύνων της διασπάθισης δημοσίου χρήματος, καθιστούν έτι περαιτέρω γελοίο το πρωθυπουργικό ερώτημα «πού πήγαν τα λεφτά;».
Άλλωστε, ακόμη και αν θέλαμε να ξεχάσουμε πού πήγαν τα λεφτά – σκέτη υπόθεση διότι αν δεν επέλθει Κάθαρση δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή καμιά λύση – το παρελθόν έχει στοιχειώσει και επιστρέφει σχεδόν καθημερινά.
Μια τέτοια περίπτωση ήταν και η χθεσινή είδηση – αποκάλυψη για τα Μεταλλεία Κασσάνδρας Χαλκιδικής «Ελληνικός Χρυσός». Αποκαλύφθηκε – μέσω Κομισιόν, βεβαίως – ότι η τιμή πώλησης των Μεταλλείων τον Δεκέμβριο του 2003 (11 εκ ευρώ), που κυρώθηκε με τον νόμο 3220/2004, ήταν χαμηλότερη της πραγματικής αξίας τους και επομένως οι επιδοτήσεις που έλαβε από το κράτος, ύψους 14 εκ ευρώ (15,3 με τους τόκους), ήσαν παράνομες.
Αποκαλύφθηκε επίσης ότι η εταιρία δεν επιβαρύνθηκε ούτε με φόρους επί των συναλλαγών (αφού η πωλητήρια σύμβαση απήλλασσε τους αγοραστές από αυτήν την υποχρέωση), ενώ επιβεβαιώθηκαν όλα όσα επί χρόνια καταγγέλλονταν και η Επιτροπή ανέλαβε να ερευνήσει από τον Δεκέμβριο του 2008. Ότι δηλαδή η πώληση πραγματοποιήθηκε χωρίς ανοικτό διαγωνισμό και ότι ο υπολογισμός των περιουσιακών στοιχείων των μεταλλείων δεν έγινε από ανεξάρτητο εκτιμητή.
Σύμφωνα με την Κομισιόν, που ερεύνησε την περίοδο 2003 – 2008 και τώρα διατάσσει το ελληνικό Δημόσιο να ζητήσει πίσω την κρατική ενίσχυση (μετά τόκων) των 15 εκ ευρώ, έκθεση που έγινε λίγο μετά την πώληση υπολόγισε την αξία των μεταλλείων σε 25 εκ ευρώ, ενώ οι φόροι που έπρεπε να είχαν καταβληθεί για την μεταβίβαση ήσαν 1,34 εκ ε.
Η εταιρία «Ελληνικός Χρυσός» ιδρύθηκε ακριβώς με τον σκοπό να εξαγοράσει τα μεταλλεία, που παράγουν χρυσό, άργυρο, χαλκό, ψευδάργυρο και μόλυβδο και βασικοί μέτοχοί της είναι η καναδική εταιρία European Goldfields και ο Άκτωρ.
Προηγουμένως, το κράτος είχε αγοράσει τα μεταλλεία από την εταιρία ΤVΧ Ηellas καταβάλλοντας 11 εκ ευρώ για να τα πουλήσει την ίδια μέρα έναντι 11 εκ ευρώ, ενώ έξι μήνες αργότερα η αξία τους είχε φθάσει τα 408 εκ ευρώ!
Στο Δ.Σ. της εταιρίας είχε τοποθετηθεί και ο διαβόητος Φρανκ Τίμιτς (με ποσοστό 18%) ενώ μέτοχοι είναι και οι περίφημες Μέριλ Ληντς και Γκόλντμαν Ζακς!
Αξίζει δε να σημειωθεί ότι το Δημόσιο παραιτήθηκε από βεβαιωμένες απαιτήσεις κατά της ΤVX για φόρους και ασφαλιστικές εισφορές ύψους 2,2 εκ. ευρώ, ενώ η συγκεκριμένη εταιρία και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της απηλλάγησαν από κάθε διοικητική ή ποινική ευθύνη για παραβάσεις της φορολογικής, ασφαλιστικής και περιβαλλοντικής νομοθεσίας, ενώ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΚΑΝ όλα τα σχετικά αδικήματα! Επρόκειτο περί εξωδικαστικού συμβιβασμού που υπέγραψαν, ως εκπρόσωποι του ελληνικού Δημοσίου, οι τότε υφυπουργοί Εθνικής Οικονομίας Χρ. Πάχτας και Ανάπτυξης Αλ. Καλαφάτης. Κι’ αυτό διότι και η πτωχεύσασα εταιρία από την οποία το κράτος αγόρασε τα μεταλλεία είχε απαιτήσεις για διαφυγόντα κέρδη.
Όλα αυτά καταγγέλλονταν επί χρόνια από το «Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων» και πολίτες της περιοχής, μεταξύ των οποίων κάτοικοι της Ολυμπιάδας και οι γυναίκες κάτοικοι της Στρατονίκης Χαλκιδικής που τον Νοέμβριο του 2007 είχαν καταθέσει μήνυση κατά της εταιρίας «Ελληνικός Χρυσός».
Τον Ιούλιο του 2010 – και ενώ εκκρεμούσε η κοινοτική έρευνα – η εταιρία έλαβε τις αναγκαίες άδειες για να προχωρήσει σε νέες ερευνητικές γεωτρήσεις.
Τον περασμένο Δεκέμβριο, το Νομαρχιακό Συμβούλιο της Χαλκιδικής είπε ομόφωνα «ναι» στη μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων της εταιρίας, ενώ ο κ. Πάχτας, που ως υφυπουργός είχε εγκρίνει την εξαγορά, βρέθηκε να υποστηρίζει τη σημασία των μεταλλείων για την οικονομική ανάπτυξη της περιοχής, από την θέση του δημάρχου Αριστοτέλη, πλέον!
Το επενδυτικό σχέδιο, που υποστηρίζει το ΥΠΕΚΑ, είναι ύψους 1,2 δις ευρώ και θα αναπτυχθεί στα όρια του δήμου του κ. Πάχτα. Αυτή τη φορά μάλιστα, η ειδική γραμματέας του υπουργείου κ. Μαργαρίτα Καραβασίλη, που έγινε γνωστή λόγω της φιλικής προς το περιβάλλον δράσης της, υποστηρίζει πως το έργο θα είναι προς όφελος της τοπικής κοινωνίας!
Από την πλευρά τους, οι βουλευτές Γ. Βαγιωνάς (Ν.Δ.) και Κουράκης και Αμανατίδου (ΣΥΡΙΖΑ) διαφωνούν, με τον κ. Βαγιωνά να υπενθυμίζει πως «ξεπουλήθηκε δημόσια περιουσία σε τιμή 37 φορές μικρότερη από την πραγματική αγοραία αξία».
Και δυο λόγια για τον κ. Τίμιτς: Η δράση του πολυσχιδής. Πρόκειται για τον Ρουμανοαυστραλό που αναμίχθηκε και στα πετρέλαια του Πρίνου (με το ελληνικό κράτος σε ρόλο θεατή και με τα ΕΛΠΕ να διαλύουν την ΔΕΠ-ΕΚΥ που είχε αναλάβει την έρευνα για υδρογονάνθρακες στην Ελλάδα. Αυτό συνέβη το 1998, με τις ευλογίες της τότε κυβέρνησης, και με το επιχείρημα ότι με την απορρόφηση της ΔΕΠ-ΕΚΥ από τα ΕΛΠΕ, θα ενισχύετο δήθεν το επιχειρηματικό τους προφίλ, καθώς επρόκειτο να μπουν στο Χρηματιστήριο.
Μέσα σ’ αυτήν την αναμπουμπούλα βρέθηκε ο Τίμιτς που επένδυσε στον Πρίνο εξαγοράζοντας την πλειοψηφία των μετοχών και για τον οποίο έλεγαν πως είχε κατηγορηθεί (και καταδικαστεί) για διακίνηση ναρκωτικών και χρυσού. Τον αποκαλούσαν μάλιστα… Δράκουλα της Τρανσυλβανίας.
Στις 15 Νοεμβρίου του 2003 έγινε επίσημη τελετή έναρξης εργασιών στην Καλληράχη Καβάλας, παρουσία του τότε υπουργού Άκη Τσοχατζόπουλου. Η αποκάλυψη είχε τότε γίνει από την βρετανική εφημερίδα «Ντέιλι Τέλεγκραφ».
Αργότερα, επί Νέας Δημοκρατίας, ξέσπασε νέος σάλος, καθώς κυρώθηκε η σύμβαση μεταβίβασης των μεταλλείων (που είχε υπογραφεί επί ΠΑΣΟΚ), με τον κ. Τίμιτς να επισκέπτεται στο γραφείο του τον τότε υφυπουργό Ανάπτυξης Γ. Σαλαγκούδη για να τον διαβεβαιώσει ότι τα περί ναρκωτικών ήσαν… νεανικά παραπτώματα!
Σημειώστε επίσης ότι εδώ και καιρό η τιμή του χρυσού βρίσκεται σε διαρκή άνοδο, αγγίζοντας επίπεδα ρεκόρ, ενώ τον Αύγουστο του 2003, λίγους μήνες πριν από την πώληση των μεταλλείων, οι φωστήρες της Ελλάδας είχαν (ξε)πουλήσει τον ελληνικό χρυσό, επειδή, όπως είπαν, η αξία του έφθινε και δεν συνέφερε να «λιμνάζει» στην Τράπεζα της Ελλάδας.
Ας μην διερωτάται, λοιπόν, κανείς «πού πήγαν τα λεφτά;». Ας μην προσπαθούν να μας πείσουν πως πρέπει να αναλάβουν τις νέες αποκρατικοποιήσεις, διότι το παρελθόν δεν εμπνέει την παραμικρή εμπιστοσύνη.
Και ας μην περιμένουν συναίνεση από τον λαό αν δεν τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι της ρεμούλας. Διότι αν αποκαλούσαν τον Τίμιτς «Δράκουλα της Τρανσυλβανίας», αυτοί είναι χίλιες φορές πιο αιμοδιψείς δράκουλες. Και γιατί αν ο «Δράκουλας της Τρανσυλβανίας» τρέφεται με χρυσό και μαύρο χρυσό, αυτοί τρέφονται με το αίμα του λαού της χώρας που τους γέννησε.
Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 2011
Υποστηρίξτε την καμπάνια «Σώστε την πατρίδα του Αριστοτέλη και την πύλη του Αγίου Όρους». Υπογράψτε τώρα.
Η καμπάνια «Σώστε την πατρίδα του Αριστοτέλη και την πύλη του Αγίου Όρους» καλεί τους πολίτες όλου του κόσμου να ενώσουν τη φωνή τους στην κατακραυγή εναντίον της ανάπτυξης νέων μεταλλευτικών δραστηριοτήτων, εγκατάστασης βαριάς βιομηχανίας χρυσού, χημικών παραπροϊόντων και λιμνών τοξικών αποβλήτων, στην Ιερή γη του φιλοσόφου Αριστοτέλη, που είναι ταυτοχρόνως η φυσική Πύλη του Αγίου Όρους.
Εδώ, οι κυβερνήσεις του ελληνικού κράτους παραχώρησαν 317.000 στρέμματα στις μεταλλευτικές εταιρείες, που επιδιώκουν να μετατρέψουν μια περιοχή με εξαιρετική οικολογική αξία, σ’ ένα απέραντο μεταλλευτικό κέντρο. Πρόθεσή τους είναι να δημιουργήσουν αλλεπάλληλες επιφανειακές και υπόγειες εξορύξεις, να εγκαταστήσουν χημικές βιομηχανίες θειικού οξέος, μεταλλουργίες παραγωγής χρυσού, χαλκού, αργύρου και άλλων μετάλλων, να χωροθετήσουν στο αρχέγονο δάσος τεράστιες λίμνες τοξικών αποβλήτων.
Εάν αυτό επιτραπεί, το αποτέλεσμα θα είναι μια μη αναστρέψιμη οικολογική και πολιτιστική καταστροφή του τόπου, με δάση και νερά γεμάτα από τοξικά απόβλητα, μια θάλασσα μολυσμένη από βαρέα μέταλλα, τον αέρα με σκόνη επικίνδυνων αιωρούμενων σωματιδίων και όξινη βροχή, ενώ θα αποστραγγιστούν τα τεράστια αποθέματα νερού.
Άνθρωποι από τα τέσσερα σημεία της γης, που δοκίμασαν τις επιπτώσεις της μεταλλουργίας χρυσού, συμβουλεύουν ότι «Η μόνη λύση για να αντιμετωπιστούν οι συνέπειές της, είναι να μην επιτραπεί η εγκατάστασή της».
Με την καμπάνια «Σώστε την πατρίδα του Αριστοτέλη και την πύλη του Αγίου Όρους» οι κάτοικοι και οι φορείς ζητούν να υπογράψετε για:
• Να σταματήσει διά παντός κάθε προσπάθεια αδειοδότησης νέων μεταλλευτικών δραστηριοτήτων και μεταλλουργίας χρυσού.
• Να αποχαρακτηριστεί διά νόμου η περιοχή ως «μεταλλευτική».
• Να ενταχθεί η περιοχή σε προγράμματα αποκατάστασης του περιβάλλοντος από τη μακραίωνη μεταλλευτική δραστηριότητα, γεγονός που θα απασχολήσει εκατοντάδες εργαζομένους γιά πολλές δεκαετίες, ως αντιστάθμισμα στις πρόσκαιρες θέσεις που υπόσχονται οι μεταλλευτικές εταιρείες.
Η χρυσή κληρονομιά της Πατρίδας του Αριστοτέλη και του Αγίου Όρους ανήκει στην οικουμένη. Δεν είναι δυνατόν να επιδιώκουν να τη θάψουν κάτω από εκατομμύρια τόνους τοξικά απόβλητα, κι εμείς να σιωπούμε!
Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2011
Δημόσια ανοιχτή εκδήλωση ενημέρωσης και προβληματισμού στην Αρναία

Πέμπτη 13 Ιανουαρίου 2011
ΟΙΤΗ S.O.S
Οι Βαρδινογιάννηδες της ΕΛΜΙΝ προχώρησαν σε μηνύσεις και διώξεις στελεχών των δασικών υπηρεσιών και των περιβαλλοντικών οργανώσεων, που αντιστέκονται στις παρανομίες τους.
Ας μην επιτρέψουμε να καταστραφεί ο Εθνικός Δρυμός της Οίτης
Στην παρακάτω διεύθυνση υπογράφουμε επιστολή στην Υπουργό Περιβάλλοντος, για να σταματήσει την παράνομη μεταλλευτική δραστηριότητα στον Εθνικό Δρυμό Οίτης και να σταματήσουν οι διώξεις των ενεργών πολιτών:
http://www.gopetition.com/petition/41940.html
Η επιστολή από τον “Όμιλο Φίλων του Δάσους” της Ρούμελης στην συνέχεια:
http://www.biozo.gr/node/४०२ΥΓ:Ο Πρωθυπουργός και οι υπουργοί του προσπαθούν να πουλήσουν - καταστρέψουν κάθε γωνιά της χώρας προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των εντολέων τους. Ας τους σταματήσουμε!
Σάββατο 25 Δεκεμβρίου 2010
Καλές Γιορτές Καλή Χρονιά κι άλλο κακό να μη μας βρει

Συμπατριώτες και φίλοι από την Ιερισσό
Γεια και χαρά σας!
Με το κείμενό μου αυτό θα ήθελα αφού σας ευχηθώ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!! να θυμηθώ μαζί σας τα δικά μας κάλαντα.
Τα Χριστούγεννα στην Ιερισσό ήταν τρανή γιορτή Λίγο οι κούνιες σε κάθε γειτονιά, λίγο «του γρούνj στου κατώι μι του πουτσουφούσκj», όλο το χωριό ζούσε σ’ ένα ξένοιαστο πανηγύρι Αγρότες, υλοτόμοι και ναυτικοί, λόγω χειμώνα κυρίως, χαλάρωναν απ’ την πολλή δουλειά και γέμιζαν τα σπίτια και τα καφενεία «μι ρακιά, κρασά, τζγαρίδις, παστό, γλυκάδια κι τραγούδια»
«Δυο πουλάκια ναγαπιόνουνταν σι ξένου μαχαλά …»
Τα παιδιά είτε με καλό είτε με κακό καιρό όλη τη μέρα έξω απ’ το σπίτι, πάνω κάτω τις γειτονιές με παιχνίδια και ζημιές. Ώσπου έρχονταν η παραμονή των Χριστουγέννων. Τότε μετά το μεσημεριανό έβαζαν τα καλά τους και «Καληνησπέραν Άρχοντες ….» από σπίτι σε σπίτι μέχρι που νύχτωνε.
Τα κάλαντα των Χριστουγέννων στην Ιερισσό, απ’ όσο θυμάμαι, δεν είχαν τίποτα διαφορετικό στο στίχο αλλά και στη μουσική απ’ αυτά που φέρονται ακόμα και σήμερα ως «τυπικά Ελληνικά κάλαντα».
Τα κάλαντα όμως της Πρωτοχρονιάς ήταν πολύ ιδιαίτερα.
Απ’ τη Δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων και μετά, τα μεγαλύτερα σε ηλικία αγόρια φρόντιζαν να βρουν μερικά κομμάτια λαμαρίνα, συνήθως από χαλασμένους ντενεκέδες. Αφού τα ίσιωναν και τα συμμάζευαν, πετώντας τα «σκουριάρκα», τα χρησιμοποιούσαν ως επένδυση στο υποτυπώδες ξύλινο σκαρί, που καλώς – κακώς είχαν κατασκευάσει. Έβαζαν λοιπόν κατάρτι με σημαία, αρμάτωναν τα ξάρτια με μικρές πολύχρωμες λωρίδες χαρτιού, και το εσωτερικά κοίλο και άδειο καράβι ήταν έτοιμο να δεχτεί τα καλούδια απ’ τις νοικοκυρές, την Πρωτοχρονιά.
Το πρωί λοιπόν της Πρωτοχρονιάς, μετά τη μαραθώνια λειτουργία του Αγίου Βασιλείου, εμφανίζονταν στις πόρτες των σπιτιών κουνώντας το καραβάκι τους ρυθμικά και τραγουδούσαν:
Αρχιμηνιάάά
Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά
Ψηλή μου δέέέ
Ψηλή μου δεντρολιβανιά
Κι άάάρχή κι αρχή καλός μας χρόνος
Εεεκκλησιά εκκλησιά μετάγει ο χρόνος (όλοι όμως έλεγαν και καταλάβαιναν «Εκκλησιά μετ’ άγιος χρόνος»
Ο λόγος που έγραψα το παραπάνω, δεν είναι για να αναφέρω τους στίχους, αλλά τη μουσική, η οποία γίνεται ελαφρά αντιληπτή αν δούμε τον τονισμό. Ο ιδιαίτερος τονισμός της Ιερισσιώτικης «Αρχιμηνιάς» οδηγεί, όπως είναι λογικό, σε μια ξεχωριστή μοναδική μελωδία, που πιθανά του χρόνου αν είμαι καλύτερα προετοιμασμένος να τη μεταφέρω ηχογραφημένη ή γραμμένη με σημεία μουσικής στίξης
Χαρακτηριστικό βέβαια ήταν και το τέλειωμα – απειλή προς τη δέσποινα του σπιτιού, αν δεν άνοιγε την πόρτα να προσφέρει τα δέοντα:
Δώσι μι κυρά καρύδια,
μη σι σπάσ’ τα κιραμίδια
Για τα κορίτσια τα πράγματα ήταν πιο απλά. Έβαζαν τα καλά τους και έβγαιναν στο σεργιάνι κρατώντας το «χαρτί» στο οποίο είχαν γραμμένο το πολύπλοκο: «Βασίλειος Αθαυμαστός (ο θαυμαστός)» Πρόκειται για τα ιδιαίτερα κάλαντα του Αγίου Βασιλείου, που στις πρώτες τους στροφές απαντώνται μόνο στην Ιερισσό.
Τα κορίτσια ήταν πιο τυχερά, όχι μόνο γιατί τα έβαζαν μέσα στα σπίτια, οπότε και ζεσταίνονταν μιας και έλεγαν τα «ιερά» κάλαντα κάτω απ’ το εικονοστάσι, αλλά και γιατί επειδή ήταν ήδη μέσα, είχαν σίγουρο το μπαξίσι.
Τα πιο ιδιαίτερα κάλαντα όμως της Ιερισσού, ήταν αυτά που έλεγαν τα πολύ μικρά παιδιά. Αυτά, συνοδευόμενα από μεγαλύτερους, με ένα κλωνάρι ελιάς, χτυπούσαν τις πόρτες των σπιτιών τραγουδώντας – απαγγέλλοντας:
Βάγια, Βάγια Κόλιντα
Για ΚαραΒασίλια
Χίλια αρνούδια
Χίλια κατσκούδια
Χίλια μτζούρια στάρ
Τα ιδιαίτερα αυτά Κόλιντα της Ιερισσού, μαρτυρούν την ιστορική σύνδεση της περιοχής με τους αιώνες, μεταφέροντας νόστιμα γλωσσικά καλούδια από πολύ παλιά.
Αλλά ας προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε ελεύθερα το παραπάνω κείμενο, ανιχνεύοντας προσεχτικά το πιθανό νόημα των λέξεων:
Βάγια: Πιθανόν να απευθύνεται στη «Βάγια του σπιτιού», την από την εποχή του Ομήρου[1] αρχιοικονόμο. Γιατί αναφορά στη «Βάγια του σπιτιού» έχουμε και στα Κρητικά κάλαντα[2]
Πιθανόν όμως να μην είναι «η Βάγια» αλλά «τα βάγια» τα κλαριά δηλαδή της δάφνης που συνόδευαν τα κλαδιά της ελιάς, όταν ψέλνονταν τα κάλαντα στην αρχαιότητα[3]
Κόλιντα: Όπως και η λέξη «Κάλαντα» αποτελούν Παραφθορά της λέξης calenda (βλ. υποσημ: 3)
για ΚαραΒασίλια: ΚαραΒασίλης ήταν ο μαύρος Βασίλης, ο μαυροντυμένος Άγιος Βασίλης της Ορθοδοξίας.
Αρνούδια, κατσκούδια: Αρνάκια, κατσικάκια
Μτζούρια: Τα «μουτζούρια» ήταν υποδιαίρεση του «μοδίου[4]»
Άρα σε ελεύθερη απόδοση τα «Βάγια Βάγια Κόλιντα» έχουν ως εξής:
Βάγια μου Βάγια μου (σου τραγουδώ τα) Κόλιντα
Για τον Μαύρο Βασίλη (τον Άγιο Βασίλη)
(Και σου εύχομαι να αποκτήσεις ή να έχεις)
Χίλια αρνάκια, χίλια κατσικάκια
Χίλια μουτζούρια σιτάρι
Μι τούτα κι μι κείνα πέρασι κι αυτός η χρόνους. Να είστι ούλνjοι καλά κι άλλου κακό να μη μας βρει!
[1] «Φώναξε την Ευρύκλεια, Τηλέμαχε, τη Βάγια
που θέλω κάτι να της πω, που το ‘χω μες στο νου μου».
Έτσι είπε, κι ο Τηλέμαχος του κάνει ευτύς το λόγο,
κι αφού την πόρτα χτύπησε της βάγιας φώναξε έτσι
«Βάγια μου, σήκω κι έλα εδώ, που σ' όλες μας τις δούλες
που στο παλάτι βρίσκονται, παλιά επιστάτρα εσύ είσαι.
Λέει να ’ρθεις ο πατέρας μου να σου μιλήσει κάτι».
[2] Είπαμε δα για την κερά ας πούμε για τη βάγια
άψε βαγίτσα το κερί, άψε και το διπλέρι
και κάτσε και ντουσούντισε ήντα θα μας εφέρεις.
[3] Τα κάλαντα είναι από τις λίγες παραδόσεις που συνεχίζονται μέχρι και σήμερα στον ίδιο βαθμό από τα παιδιά- με το αζημίωτο βέβαια.
Η λέξη κάλαντα προέρχεται από τη λατινική "calenda", που σημαίνει αρχή του μήνα, νουμηνία και τραγουδιόνταν στην αρχή του μήνα, ενώ που διαμορφώθηκε από το ελληνικό ρήμα καλώ.
Το έθιμο αυτό προϋπήρχε στην Ελλάδα, πριν από την Ρώμη.
Τα παιδιά κρατούσαν ένα κλαδί ελιάς ή δάφνης, στολισμένο με καρπούς και άσπρο μαλλί (η λεγόμενη ειρεσιώνη, από το έριο = μαλλί), γύριζαν και τραγουδούσαν και τους έδιναν δώρα. Μετά, πήρε το έθιμο αυτό και η Ρώμη.
[4] Ο μόδιος αναφέρεται από τους Ορφικούς (1400 π.Χ), και από τον Ομηρο.
Ακόμη ο μόδιος αναφέρεται και στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο - ε 14-19.
Το μόδιο, μόδι, μόδια, ήταν μέτρο χωρητικότητας (δημητριακών, ελιών κλπ).
Ποιο συγκεκριμένα το μόδι ήταν:
Χανιά: Μέτρο σιτηρών και ξηρών γενικά, ίσο με 8,75 λίτρα.
Λέσβος: Μονάδα μέτρησης ελαιοπαραγωγής, ίσο με 500 οκάδες ελιές.
Χίος: Μέτρο υγρών και γεννημάτων .
Ηταν επίσης μέτρο επιφανείας, του οποίου η αξία μπορεί να διαφέρει πάρα πολύ από τόπο σε τόπο. Κατά μία εκδοχή, ένας μόδιος γης ήταν η έκταση που μπορούσε να σπαρθεί με ένα μόδιο σιταριού. Κατ άλλη εκδοχή το μόδι σαν μέτρο επιφανείας, με την υποδιαίρεσή του έχει ως εξής: ένα μόδι ίσο με 8 μουτζούρια ή 3200 τ. οργιές ή 5856 τ.μ.
Συνήθως ο μόδιος γης βρίσκεται περίπου 940 τετρ. μέτρα. Οσο και το μήκος της βραχονησίδας Μόδι.

